Poza klasycznymi formami szkoleniowymi - warsztatami, firma Perspektywy stosuje wiele zróżnicowanych form stanowiących oddzielną propozycję lub będących uzupełnieniem do warsztatów.

Superwizja

Superwizja: zewnętrzne wsparcie udzielane trenerom realizującym warsztaty i treningi . Polega ono na omawianiu przebiegu warsztatów realizowanych przez trenerów po ich zakończeniu: realizacji celów, skuteczności zastosowanych narzędzi trenerskich, relacji między uczestnikami i trenerami, zasad obowiązujących w grupach projektowych. Celem superwizji jest podniesienie jakości działań trenerskich, pomoc trenerom w doborze najlepszych narzędzi do zrealizowania celów zaplanowanych warsztatów, konstruktywne odreagowanie stresu związanego z pracą z ludźmi. Superwizja prowadzona jest przez team doświadczonych trenerów, wspierających pozostałych w działaniach dzięki zewnętrznemu oglądowi i obiektywizmowi.

Superwizja jest narzędziem umożliwiającym skuteczną, długofalową pracę zespołową w projektach, w których dany zespół trenerski realizuje więcej niż jeden warsztat lub gdy konkretna grupa uczestników objęta jest wsparciem dłuższym, niż jednorazowy warsztat.

Superwizja międzywarsztatowa - superwizja realizowana w czasie wolnym od zajęć warsztatowych - pomiędzy poszczególnymi etapami programu. Nacisk kładziony jest na analizę przebiegu warsztatów, analizę specyfiki grupy a także relacje w teamach realizujących szkolenie. Taka forma superwizji prowadzona jest w "oddaleniu" - superwizor nie bierze w żaden sposób udziału w pracy trenerów na warsztatach

Superwizja bezpośrednia - zawiera cele i formy pracy podobne jak w międzywarsztatowej. Dodatkowym elementem jest analiza "na żywo" zjawisk mających miejsce w grupach warsztatowych i bieżące reagowanie na nie poprzez wyznaczanie kierunku działań trenerów lub bezpośrednie interwencje superwizora. Prowadzona jest w czasie działań trenerów - podczas przerw, na spotkaniach zespołu pomiędzy poszczególnymi sesjami warsztatowymi. Superwizja bezpośrednia jest szczególnie przydatnym narzędziem w pracy zespołów trenerskich realizujących projekty, w których występuje praca w kilku grupach równolegle. Wówczas dodatkowym zadaniem superwizora jest analiza zjawisk występujących pomiędzy grupami, które są niedostrzegalne dla trenerów ze względu na ich koncentrację na pracy ze swoją grupą. Przykładami tego typu zjawisk są rywalizacja między grupami, pomiędzy trenerami, łamanie norm obowiązujących w całej społeczności programu. Bardzo często superwizor odpowiada także za prowadzenie Społeczności Edukacyjnej i pracę metodą Senatu.

Społeczność Edukacyjna

Społeczność Edukacyjna - forma pracy warsztatowej realizowanej w programach wielogrupowych. W społeczności biorą udział wszyscy uczestnicy szkolenia wraz z trenerami. W czasie społeczności omawiane są sprawy dotyczące wszystkich uczestników - normy, relacje pomiędzy grupami, sprawy bytowe. Na społeczności ogłaszane są także zadania do realizacji we wszystkich grupach, grupy zdają także relacje z przebiegu zajęć danego dnia. Społeczność Edukacyjna pełni funkcję rytuału, który zwiększa poczucie bezpieczeństwa uczestników, a przez co pozwala na pełniejsze korzystanie z warsztatów realizowanych przez trenerów w grupach. Umożliwia także swego rodzaju oddzielenie w świadomości uczestników kwestii bytowych od merytorycznych, co często ma znaczenie w przypadku napięć naturalnie powstających w czasie szkoleń. Łatwiej wtedy zlokalizować źródło napięcia w grupie i konstruktywnie przepracować wynikający z tej sytuacji kryzys. Dodatkowo, Społeczność Edukacyjna zapewnia wymianę informacji o sytuacji w różnych grupach - przebiegu warsztatów, napięciach w grupie etc, co dodatkowo przyspiesza i wyrównuje przebieg procesu grupowego w różnych grupach (co ma znaczenia w programach rozwoju kompetencji społecznych).

PARKiET

PARKiET (Poranna Aktywność Relaksująco Koncentrująca i Ewentualnie Twórcza) - forma działań dla wszystkich uczestników szkolenia (społeczności) wdrażająca do zajęć w danym dniu.

SIR

SIR (Sesja Integracyjno - Relaksacyjna) wieczorne działanie społeczności służące odreagowaniu stresów związanych z całym dniem, ma także na celu integrację uczestników programu odbywających szkolenie w grupach równoległych.

Senat

Metoda Senatu - specyficzna gra edukacyjna stanowiąca kompilację elementów coachingu i sesji informacji zwrotnych. Znajduje zastosowanie zwłaszcza w programach rozwijających umiejętności społeczne uczestników, a także kompetencje w pracy z ludźmi. Metoda ta polega na powierzaniu dwóm przedstawicielom grupy zadań związanych z opieką nad grupą oraz proponowaniu niektórych działań (np. PARKiET, SIR). Zadaniem senatorów jest przeprowadzenie diagnozy potrzeb swoich grup a także adekwatne do nich zaproponowanie i przeprowadzenie tych działań. W diagnozie, planowaniu i przeprowadzaniu działań senatorów wspierają trenerzy grupowi lub superwizorzy programu. Zarówno wybór senatorów, jak i przekazanie przez nich władzy następcom, odbywa się w myśl procedur obejmujących jak największą dawkę informacji zwrotnych dla senatorów, które stanowią istotny bodziec rozwojowy.

Wielogrupowy program edukacyjny

Wielogrupowy program edukacyjny - program rozwoju szeroko rozumianych kompetencji społecznych (patrz definicja zaproponowana przez Komisję Europejską) lub zawodowych, w którym warsztaty prowadzone są w kilku grupach równolegle. Niezależnie od treści programu, cechą wspólną programów wielogrupowych jest wykorzystanie wartości dodanej, jaką jest współistnienie kilku równoległych grup - konstruktywnej rywalizacji, współpracy. Zazwyczaj istotnym elementem w takich programach jest doświadczenie przez uczestników procesu grupowego, który w programach wielogrupowych ma inną dynamikę - dochodzi do jego akceleracji. Istotnym elementem jest tutaj szybsze pojawianie się granic grupowych w porównaniu z grupami samodzielnymi. Bardzo często w programach wielogrupowych używa się wiele z opisanych tu narzędzi w pracy grupowej

Trening zadaniowy

Trening zadaniowy - trening przygotowujący zespół do realizacji konkretnego zadania. Obejmuje on pracę z zespołem mającym przygotowywać działanie: program wielogrupowy, projekt, event etc - zbudowanie tego zespołu tak, aby był on przygotowany do realizacji zadania. Obejmuje on analizę celów działania, specyfikę odbiorców, specyfikę zespołu realizującego - kompetencję poszczególnych realizatorów, relacje między nimi. W oparciu o te parametry dobierane są narzędzia do realizacji tego zadania - wybór konkretnych scenariuszy jego realizacji, obsadzenie realizatorów w rolach adekwatnych do kompetencji, także do specyfiki relacji panujących w zespole.
Bardzo często trening zadaniowy wykorzystywany jest do przygotowania zespołów trenerskich do pracy w programach wielogrupowych, także innych zespołów (zwłaszcza nowoutworzonych) do wprowadzenia nowego produktu, usługi etc. Po jego zakończeniu uczestnicy funkcjonują jako sprawnie współdziałający zespół - każdy z nich zna specyfikę swojej roli, potrafi autonomicznie podejmować decyzje, jednocześnie zna cel działania i potrzeby jego odbiorców. Zespoły, które przeszły przez trening zadaniowy są także lepiej przygotowane do wszelkich kryzysów, które naturalnie występują przy realizacji złożonych zadań.

Team trenerski

Praca w teamie trenerskim. Zdecydowana większość szkoleń oferowanych na szeroko rozumianym "rynku usług" prowadzonych jest przez 1 trenera, bądź też przez 2 trenerów, którzy dzielą się tematami prowadzonych ćwiczeń. Współpraca w teamie trenerskim polega na realizowaniu szkolenia w grupie przez 2 trenerów, którzy dzielą się nie tematami szkolenia, a obszarami odpowiedzialności za grupę. Zadania jednego trenera definiowane są dosyć klasycznie - wprowadza instrukcje, dba o to by zadanie realizowane było dynamicznie, prowadzi jego omówienie. Zadaniem drugiego trenera jest dbanie o dobrostan grupy: równowagę komunikacyjną (o to, by każdy uczestnik mógł się wypowiedzieć i wyrazić wątpliwość - tak by nie dominowali najsilniejsi, a bardziej nieśmiali mieli odwagę się zapytać), przestrzeganie zasad, na które grupa umawia się z trenerami, rozwiązywanie konfliktów między uczestnikami, dba on o odpowiedni poziom dynamiki (pobudzenia) grupy. W programach wykorzystujących proces grupowy (na przykład trening interpersonalny) głównie na nim spoczywa ciężar analizy relacji w grupie.
Doświadczony team trenerski jest znacznie skuteczniejszy niż pojedynczy trener, czy dwóch trenerów prowadzących działania "na przemian" - po prostu jest w stanie kontrolować i wpływać na znacznie więcej czynników decydujących o powodzeniu szkolenia - realizacji celów, doboru do tego odpowiednich narzędzi i technik pracy, a co za tym idzie - zadowoleniu uczestników.

Zespół trenerski

Zespół trenerski. Metoda pracy w programach wielogrupowych polegająca na wykorzystaniu możliwości płynących z liczby trenerów realizujących dany program, którzy traktowani są jak specyficzna grupa w programie. Nie są uczestnikami, ale stanowią oddzielną podgrupę w całej społeczności programu. W grupie tej również pojawiają się relacje pomiędzy poszczególnymi trenerami, zasady grupowe, świadomość pewnej odrębności. Pozwala to zwielokrotnienie skuteczności działań trenerskich adresowanych często do grup o trudnej do prowadzenia strukturze. Zespół stanowi naturalną grupę wsparcia, miejsce odreagowania stresów, a także wsparcie merytoryczne w analizie sytuacji w konkretnej grupie, czy rozwiązaniu konfliktów w teamie trenerskim. Zespół prowadzony jest przez superwizora (team superwizorski), spotkania zespołu często połączone są z superwizją bezpośrednią, dzięki czemu możliwy jest skuteczny przepływ informacji pomiędzy trenerami a superwizorami. Przygotowanie zespołu do pracy odbywa się często na treningach zadaniowych.
Metoda pracy Zespołem podnosi skuteczność działań w programach wielogrupowych dzięki świadomej analizie i wykorzystaniu zjawisk, które pojawiają się w takich programach pomiędzy uczestnikami, a trenerami. Na programach wielogrupowych, w których nie pracuje się taką metodą (na przykład kolonie, programy szkoleniowe dla dużych firm) trenerzy w sposób naturalny tworzą oddzielną podgrupę. Praca metodą Zespołu pozwala nadać tej grupie parametry optymalne (w obszarze współpracy, konkurowania ze sobą, przepływu informacji etc.) do realizacji celów programu szkoleniowego.